MusicMastersShop

ร่างกายมีข้อจำกัดก็เล่นดนตรีได้ ปรับท่า ปรับเครื่อง และคุยกับครูตรงๆ

ร่างกายมีข้อจำกัดก็เล่นดนตรีได้ ปรับท่า ปรับเครื่อง และคุยกับครูตรงๆ
ที่มา: Wikimedia Commons

เครื่องดนตรีปรับให้เข้ากับคนได้มากกว่าที่คนส่วนมากคิด และในหลายกรณี สิ่งที่ต้องเปลี่ยนไม่ใช่ตัวผู้เล่น แต่เป็นความสูงของเก้าอี้ ขนาดของเครื่อง หรือวิธีจูนสาย

ความเชื่อที่ว่าต้องจับกีตาร์ท่าเดียวกับในคลิปสอน หรือต้องนั่งกลองแบบเดียวกับมือกลองบนเวที ทำให้หลายคนเลิกเล่นไปทั้งที่ยังมีทางเลือกอีกมาก ด้านล่างแยกตามลักษณะข้อจำกัดที่พบได้ทั่วไป เลือกอ่านส่วนที่ตรงกับตัวเอง แล้วปรับใช้ร่วมกับคำแนะนำของแพทย์หรือนักกายภาพที่ดูแลอยู่

ข้อจำกัดที่มือหรือนิ้ว

ปรับท่าเล่น

ถ้านิ้วกางได้ไม่กว้างหรือกดแรงได้ไม่นาน ให้เลือกท่าคอร์ดที่ใช้นิ้วน้อยลง คอร์ดหลายตัวมีรูปแบบย่อที่กดแค่สองสามสาย ฟังในวงแล้วแทบไม่ต่างกัน การวางข้อมือให้ตรงที่สุดก็ช่วยลดแรงที่นิ้วต้องใช้ ก่อนและหลังซ้อม ควรมีช่วงอบอุ่นและคลายกล้ามเนื้อ ดูท่าพื้นฐานได้ในเรื่องการยืดมือ ข้อมือ และแขนรอบการซ้อม

ปรับเครื่อง

ทางเลือกที่มือขวา

ถ้าการจับปิ๊กลำบาก ลองปิ๊กที่หนาและมีผิวกันลื่น หรือปิ๊กแบบสวมนิ้ว หลายคนใช้ด้านข้างนิ้วโป้งดีดแทน เสียงจะนุ่มลงแต่ควบคุมง่ายกว่า

ข้อจำกัดที่ไหล่และหลัง

ปรับท่าเล่น

การยืนสะพายเครื่องนานๆ ทำให้น้ำหนักลงที่ไหล่ข้างเดียว ถ้าไหล่หรือหลังมีปัญหา การนั่งเล่นมักเป็นทางที่ดีกว่า เก้าอี้ที่มีพนักพิงช่วยให้หลังไม่ต้องเกร็งเอง ที่วางเท้าใต้เท้าข้างหนึ่งช่วยยกตัวกีตาร์ขึ้นมาหาตัว แทนที่จะต้องก้มลงไปหา

สำหรับมือกลอง ความสูงของเก้าอี้และระยะห่างจากกลองมีผลกับหลังโดยตรง มีรายละเอียดในเรื่องการตั้งเบาะกลองให้เท้าและหลังทำงานสบาย

ปรับเครื่อง

ข้อจำกัดด้านการมองเห็นหรือการได้ยิน

การมองเห็น

โน้ตหรือคอร์ดชาร์ตที่พิมพ์ตัวใหญ่ วางบนขาตั้งโน้ตที่ปรับระดับให้อยู่ในระยะสายตา ช่วยได้มาก ไฟส่องที่ขาตั้งโน้ตทำให้อ่านง่ายขึ้นในห้องสลัว คนที่มองเห็นน้อยมากมักพึ่งการฟังและจำเป็นหลัก ติดสติกเกอร์นูนเล็กๆ ที่ขอบคอกีตาร์บางตำแหน่งเพื่อใช้สัมผัสบอกตำแหน่งเฟรตได้ และการอัดเสียงครูสอนไว้ฟังซ้ำจะสำคัญกว่าการอ่านเอกสาร

การได้ยิน

คนที่ได้ยินน้อยลงหลายคนใช้แรงสั่นสะเทือนช่วยจับจังหวะ เช่น ยืนหรือนั่งบนพื้นไม้ใกล้แอมป์เบส หรือแตะตัวเครื่องไว้ เมโทรนอมที่มีไฟกะพริบหรือแบบสั่นติดตัวช่วยให้เห็นหรือรู้สึกจังหวะแทนการฟัง จูนเนอร์แบบหน้าจอก็ไม่ต้องอาศัยหูเลย และไม่ว่าจะได้ยินระดับไหน การใส่ที่ป้องกันเสียงเวลาซ้อมกับวงช่วยถนอมการได้ยินที่ยังมีอยู่

บอกครูและเพื่อนร่วมวงให้ตรง

การปรับทุกอย่างข้างต้นจะได้ผลเต็มที่เมื่อคนรอบตัวรู้ว่าเราต้องการอะไร บอกครูตั้งแต่คาบแรกว่าข้อจำกัดคืออะไร ท่าไหนทำได้ ท่าไหนทำแล้วเจ็บ ครูที่ดีจะหาทางสอนให้เข้ากับร่างกายของเรา บอกเพื่อนร่วมวงด้วยว่าต้องการพักบ่อยแค่ไหน หรือต้องยืนตรงไหนถึงจะได้ยินหรือมองเห็นสัญญาณชัด

การพูดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างตรงไปตรงมาเป็นทักษะที่ใช้ได้ในหลายเรื่องนอกจากดนตรี เช่นเดียวกับการบอกนายจ้างอย่างชัดเจนว่าต้องการสิ่งอำนวยความสะดวกแบบไหนเมื่อคนพิการกำลังหางาน ยิ่งพูดชัดตั้งแต่แรก อีกฝ่ายก็ยิ่งเตรียมพร้อมได้ง่าย

ก่อนเพิ่มเวลาซ้อมหรือเริ่มเล่นหนักกว่าเดิม ควรปรึกษานักกายภาพบำบัดหรือแพทย์ที่รู้จักอาการของเราดีที่สุดก่อน เขาจะบอกได้ว่าท่าไหนปลอดภัย และควรหยุดเมื่อร่างกายส่งสัญญาณแบบใด