MusicMastersShop

อยากได้เอฟเฟกต์และอุปกรณ์ใหม่อยู่เรื่อย ซื้อเพิ่มหรือฝึกกับของที่มีก่อน

อยากได้เอฟเฟกต์และอุปกรณ์ใหม่อยู่เรื่อย ซื้อเพิ่มหรือฝึกกับของที่มีก่อน
ที่มา: Wikimedia Commons

ตีหนึ่งแล้ว หน้าจอมือถือยังเปิดค้างอยู่ที่ตะกร้าสินค้า ข้างในมีเอฟเฟกต์สามตัวรอให้กดชำระเงิน ตัวหนึ่งเพิ่งดูคลิปรีวิวมา อีกตัวลดราคาถึงเที่ยงคืนพรุ่งนี้ ส่วนตัวที่สามใส่ไว้เผื่อ “ได้ใช้สักวัน” ทั้งที่บนพื้นห้องมีบอร์ดเอฟเฟกต์ที่ยังตั้งค่าไม่ลงตัวอยู่แล้ว

นักดนตรีเรียกอาการนี้กันขำๆ ว่าโรคอยากได้อุปกรณ์ มันไม่ใช่โรคจริงและไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ถ้าปล่อยไว้ เงิน เวลา และพื้นที่ในห้องจะหมดไปกับของที่ไม่ได้ช่วยให้เล่นดีขึ้น ลองแยกความเชื่อที่มักผลักให้กดสั่งออกจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

“ถ้ามีเอฟเฟกต์ตัวนี้ เสียงจะเหมือนในเพลง”

เสียงกีตาร์ในเพลงที่เราชอบมาจากหลายชั้นซ้อนกัน ทั้งน้ำหนักมือของคนเล่น กีตาร์ แอมป์ ไมค์ที่ใช้อัด การมิกซ์ และการปรับแต่งในห้องอัดอีกหลายขั้นตอน เอฟเฟกต์เป็นแค่ชิ้นหนึ่งในนั้น

ความจริงคือหลายครั้งเสียงที่ “ใกล้” ที่สุดมาจากการปรับแอมป์และวิธีดีดให้ถูกก่อน ใครที่ยังอธิบายไม่ได้ว่าเสียงที่อยากได้ต่างจากเสียงตัวเองตรงไหน ลองเริ่มจาก คำที่นักดนตรีใช้บอกลักษณะโทนเสียง แล้วจะเห็นว่าปัญหาอาจอยู่ที่ย่านเสียงกลางหรือความแตกของเสียง ไม่ใช่การขาดเอฟเฟกต์

“ฝีมือไม่ขึ้นเพราะอุปกรณ์ยังดีไม่พอ”

ช่วงที่ซ้อมแล้วรู้สึกไม่ไปไหนเป็นเรื่องปกติของทุกคน และการซื้อของใหม่ให้ความรู้สึกเหมือนได้ก้าวหน้าทันที ทั้งที่ทักษะยังอยู่ที่เดิม

ความจริงคือ ถ้าอุปกรณ์เดิมจูนได้นิ่ง เสียงไม่จี่ และเล่นได้สบายมือ มันมักพอสำหรับการพัฒนาอีกนาน สิ่งที่ช่วยได้มากกว่าคือเปลี่ยนวิธีซ้อม เช่น อัดเสียงตัวเองฟัง หรือซ้อมเพลงที่ยากขึ้นอีกระดับ แต่ถ้าเครื่องมีปัญหาจริง อย่างคอโก่งหรือสายสูงจนกดเจ็บนิ้ว การพาไปเซ็ตอัพให้เล่นง่ายขึ้นก็คุ้มกว่าการซื้อเอฟเฟกต์เพิ่ม

“ต้องรีบซื้อตอนนี้ เดี๋ยวพลาด”

โปรโมชันที่มีเวลานับถอยหลังออกแบบมาให้เราตัดสินใจเร็ว และการตัดสินใจเร็วตอนดึกมักไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีที่สุด

ความจริงคืออุปกรณ์ดนตรีส่วนใหญ่ไม่ได้หายไปจากตลาดในชั่วข้ามคืน และมีโปรโมชันใหม่วนมาเรื่อยๆ ตลาดมือสองก็มีของให้เลือกตลอด การพลาดโปรหนึ่งครั้งเสียเงินน้อยกว่าการซื้อของที่ไม่ได้ใช้

ช่วงที่ได้ของชิ้นใหม่มาจะตื่นเต้นมาก แต่พอผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ ความรู้สึกนั้นก็จางลงจนกลายเป็นของธรรมดาบนบอร์ด เรื่องนี้ไม่ได้เกิดกับนักดนตรีคนเดียว ถ้าสนใจมุมจิตวิทยา มีงานเขียนว่าด้วย ความสุขจากการได้ของใหม่ที่อยู่กับเราไม่นาน ให้อ่านต่อ

“ยิ่งมีเยอะ ยิ่งเล่นได้หลากหลาย”

บอร์ดที่มีเอฟเฟกต์เต็มแผงดูน่าตื่นเต้น แต่บ่อยครั้งเวลาซ้อมกลับหมดไปกับการหมุนปุ่มหาเสียง แทนที่จะได้เล่นเพลง

ความจริงคือความหลากหลายมาจากการรู้จักของที่มีอย่างลึก เอฟเฟกต์ตัวเดียวที่ปรับเป็นจนใช้ได้หลายแบบ มีประโยชน์กว่าห้าตัวที่ใช้แค่ค่าเดิม ถ้ายังไม่แน่ใจว่าบอร์ดควรมีอะไรเป็นแกนหลัก ทบทวนจาก ชุดเอฟเฟกต์ตั้งต้นที่บอร์ดส่วนใหญ่มี แล้วถามว่าของที่มีอยู่ครอบคลุมหรือยัง

หลักคิดก่อนกดสั่ง

การชอบอุปกรณ์ ชอบหมุนปุ่ม และชอบดูของใหม่เป็นส่วนหนึ่งของความสนุกในการเล่นดนตรี ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับมัน แค่ให้ของทุกชิ้นที่เข้ามามีเหตุผลที่เรารู้ตัว ความชอบนั้นก็ยังเป็นเรื่องดีต่อไปได้